Zwangerschap & Baby update | Over Tijd, Bevalling & Kraamweek

27 november 2022

Na een korte pauze ben ik weer terug, dit keer als kersverse mama van mijn lieve dochter Loïs 🥰 De afgelopen weken waren prachtig, natuurlijk ook wel zwaar maar vooral: ontzettend bijzonder. Waar ik eerst dacht dat ik daar niet veel over zou delen, denk ik nu juist dat het wél leuk is om te delen. De tijd gaat zo snel dat ik sommige momenten alweer bijna vergeet, dus het altijd kunnen terug lezen is voor mezelf ook fijn. Daarnaast heb ik een aantal zwangerschaps updates geplaatst dus het is een logisch vervolg om je mee te nemen in mijn laatste weken zwangerschap, de bevalling en de eerste weken met Loïs.


Bijna 42 weken zwanger...

Even terug naar waar ik geëindigd was hier: ik heb rond de 37 weken zwangerschap na de Bevallen Als Een Baas cursus nog een zwangerschapscursus van mom & co afgerond en daardoor stond ik heel positief tegenover de bevalling en alles wat daarna zou komen. Die positieve mindset heb ik al die tijd behouden, al moet ik zeggen dat elke dag dat ik na de uitgerekende datum ging, ik iets onrustiger werd. De eerste dagen nog omdat we gewoon ongeduldig waren, maar daarna omdat met 41 weken al een inleiding ter sprake kwam. Ik had een wens voor thuis bevallen in een bevalbad, zonder onnodige medische interventies en met alle vertrouwen in het natuurlijke proces van het bevallen. Wel in mijn achterhoofd houdend dat het altijd anders kan lopen. En gelukkig maar, want met 41 weken en 2 dagen werd de inleiding dan ook echt gepland voor 41 weken en 6 dagen. Mijn beeld van inleiden was - in tegenstelling tot mijn eerdere mindset - niet bepaald positief: ik had veel gelezen over een scala aan interventies wanneer je eenmaal begint met een inleiding. Ze zouden starten met vliezen breken en weeën opwekkers.. Dan volgt vaak al gauw een ruggenprik omdat kunstmatige weeeën vaak zorgen voor een weeën storm. Vervolgens beland je alweer gauw op je rug aan bed gekluisterd etc.  Gelukkig kon de gynaecoloog me gerust stellen en was er zelfs een bevalbad aanwezig in het ziekenhuis. Toch bleef ik na die afspraak de hoop houden dat ze uit zichzelf zou komen en ergens was mijn voorgevoel dat ze de nacht voor de inleiding zou komen... Alsof ik het aanvoelde!


De bevalling | de meest bijzondere ervaring uit mijn leven


Met 41 weken en 4 dagen gebeurde er overdag nog niets. Mijn eigen verloskundige had me thuis nog gestript, maar dat was in de ochtend en ik merkte er daarna niks van. Tot een uur of 19 ´s avonds. We zaten te eten toen ik een aantal keer een harde buik kreeg die ook iets pijnlijk was. Tegen 20 uur viel het me op dat dit vaker kwam en opende ik voor de lol mijn weeën timer app. We zaten een film te kijken en ik verwachtte er niets van, ik kon er immers prima doorheen kletsen. Om 21 uur gaf de app aan dat de pijntjes toch wel elke 6 a 7 minuten kwamen en bijna 1 minuut aanhielden. Toen zei ik voor het eerst tegen mijn man: ik denk toch wel dat dit iets doet. Hij was nog wat voorzichtig, want het zou alsnog een inleiding kunnen worden die maandag. Tegen 23 uur lagen we in bed en merkte ik dat ik ineens niet meer stil kon liggen en dat het lollige er wel gauw af was. Ik ging het bed uit, installeerde mezelf beneden voorover hangend voor de bank en zette rustgevende muziek op. In het pikdonker heb ik zo 2 uur lang in m'n eentje weeën zitten opvangen, waarna ik dacht: ik vind dit al best vervelend worden😅. Ze kwamen om de 2 minuten toen ik naar boven ging om mijn man wakker te maken. Dat was echter niet nodig, want mijn gepuf was al al niet te missen waardoor hij wakker werd 😂


Actieve fase | zo lang mogelijk thuis blijven


We besloten het nog even aan te zien want ook al weet je dat je gewoon moet bellen, je voelt je toch wat bezwaard midden in de nacht. De verloskundige kwam rond 2.30 uur en zei meteen dat ze aan me zag dat het wel degelijk begonnen was. De ontsluiting bleek nog niet zo op te schieten, dus ik mocht gelukkig  meteen onder de douche of in bad. Terwijl mijn man het bevalbad installeerde kroop ik onder de douche. Waar ik van te voren dacht dat heerlijk te vinden, vond ik het gruwelijk op dat moment 😂 Alle ademhalingsoefeningen gooide ik overboord, niets voelde goed en geen enkele houding leek te doen. Eenmaal in het bevalbad hielp het warme water wel iets en kon ik tussendoor beter ontspannen. Bij de volgende check in de ochtend zat ik op 4cm ontsluiting, wat voor mijn gevoel tegen viel omdat ik het al heel heftig vond. Volgens mij heb ik toen voor het eerst gezegd dat ik een keizersnede wilde omdat ik dacht dat het me niet ging lukken😂 Gelukkig ging niemand daar op in ;) Mijn man werd elk half uur terug de badkamer in gestuurd om warm water toe te voegen aan het bad. Het kon me niet heet genoeg zijn, in de hoop de scherpe randjes van de pijn te halen. Vanaf dat moment kreeg ik een soort constante kramp in mijn onderbuik die tussen de weeën door niet meer weg trok. Ik probeerde uit te leggen aan de verloskundige wat ik voelde maar ze gaf aan dat 't haar niets zei maar omdat het met mij en de kleine gewoon goed ging, ook niet reden voor paniek was. Voor mij was die constant aanwezige, enorm zeurende pijn achteraf het aller vervelendste aan de hele bevalling. Elke wee die eroverheen kwam was echt even terror. Ik heb dan ook meerdere keren zitten jammeren dat ik niet meer kon en een keizersnede wilde, maar ik realiseerde me nog wel dat elke bevallende vrouw dit waarschijnlijk roept 😜 (ik riep dit omdat ik dacht dat ik het niet zou redden niet omdat ik dacht dat een keizersnede makkelijker is, alleen sneller ;) Zo gingen we nog wat uren door, werden mijn vliezen tussendoor gebroken en toen ik op 9 cm ontsluiting zat aan het eind van de ochtend kwam er even persdrang op gang. Helaas verdween dat gevoel ook weer snel en leek er na een tijdje geen progressie in te zitten omdat de kleine niet ver genoeg was ingedaald. Ookal deed de kleine het gewoon goed, we hebben toen besloten om na 17 uur thuis uitzitten, tóch naar het ziekenhuis te gaan. Dat voelde ineens als een opluchting, ook al had ik vooraf gezegd niet naar het ziekenhuis te willen als het medisch gezien geen noodzaak was. Gelukkig mocht ik nog kiezen voor een morfine pompje als pijnstilling want ik vond dat ik het lang genoeg zonder volgehouden had.


Bevallen in het ziekenhuis | daar was Loïs ineens!


De rit naar het ziekenhuis was alles hoe ik het me nooit had voorgesteld 😂 lijkbleek en nog drijfnat, met een uitgezakt rattennest op mijn hoofd door mijn hair extensions, in een panterprint broek met roze shirt en geruite jas: het boeide me allemaal niks meer. Ik heb overdwars in de auto en later in de rolstoel gehangen met minder dan elke minuut een wee... Dat was echt afzien. Eenmaal op de verloskamer aangekomen stelde iedereen zich netjes aan me voor, maar het enige wat ik kon uitbrengen was 'hoi ik wil eerst pijnstilling' 😂😂😂 Tussen het moment van aankomst en pijnstillers zat nog bijna 1,5 uur omdat er eerst een ctg gemaakt moest worden. Tussendoor heb ik vooral liggen woelen en heeft m'n man net als alle uren daarvoor in mijn rug tegendruk zitten geven. Er werden weeën opwekkers aangesloten, om te zorgen dat de baby verder indaalde. Ook kreeg ik toen eindelijk de remifentanil, alleen gaf dat voor mijn gevoel amper verlichting. Ik schijn tussen de weeën door in slaap te zijn gevallen vanwege de vesuffende bijwerkingen, maar het enige wat ik heb onthouden is dat er geen eind leek te komen aan die pijn. De weeën opwekkers werkten al gauw want vanuit het niets kwam er een soort oergevoel los wat ik absoluut niet tegen kon houden. Toen wist ik dat het eindelijk op begon te schieten. Gelukkig mocht ik eraan meegeven terwijl we wachtten op de verloskundige. (Hoe vaak hoor je niet dat vrouwen persdrang moeten ´ophouden´??) Na een tijd kreeg ik het gevoel dat die kleine er bijna uit kwam, en dat bleek ook zo te zijn. Binnen no time stond er een verloskundige en verpleegkundige aan mijn bed en mocht ik actief gaan persen. Er werd nog netjes gecheckt of ik wel op mijn rug wilde liggen, want er stond met grote letters in mijn beval plan van niet.. Maar ik wilde niets anders meer en er gewoon gauw vanaf zijn. Ik kreeg ineens energie voor 10 en kon eindelijk wat nuttigs doen voor mijn gevoel. Na 40 minuten persen was ze er ineens, en zag ik haar zelf goed geboren worden. Heel bijzonder! Waar ik altijd heb gedacht dat ik ontzettend zou moeten huilen zodra je baby op je buik wordt gelegd, was ik vooral opgelucht en heel blij dat het na 20 uur eindelijk erop zat. En bizar wat je eruit kraamt tijdens, maar ook na de bevalling: ik riep meteen dat ik het zo nog een keer zou doen terwijl ik daarvoor meerdere keren riep dat ik een keizersnede wilde 😅 Loïs deed het meteen heel goed waardoor we ook echt van ons ´gouden uur´ met z'n drieën konden genieten. We mochten diezelfde avond naar huis en toen startte onze heerlijke kraamweek.


De kraamweek | een roze wolk en makkelijke baby


De eerste nacht is een beetje aan me voorbij gegaan. Ik kan het me amper herinneren maar het was elke paar uur voeden en een schone luier. In de ochtend kwam de kraamzorg en zij zorgde steeds eerst voor mij en Loïs, maakte ontbijtjes en fruit hapjes, deed wat huishoudelijke taken en stuurde mijn man en mij verplicht naar bed ´s middags. Heerlijk! Achteraf gezien was de kraamweek het makkelijkst, enerzijds omdat Loïs heel rustig en tevreden was, en anderzijds omdat je nog op adrenaline leeft en de kraamzorg veel uit handen neemt. De 2e week was ook heel makkelijk, maar vanaf de 3e week werd het wat pittiger. Zo kwamen de eerste 'regel dagen' waardoor Loïs ineens minder dronk, zich vaker melde en bij mij de borstvoeding wel heel snel eruit kwam, waardoor Loïs zich veel verslikte en krampjes kreeg. Na 1,5 week ben ik langzaamaan overgegaan op fulltime kolven met de dubbele draadloze Youha kolf. Niet gesponsord, maar gewoon oprecht een mega fijne hands-free kolf!


Nu Loïs 6 weken oud is kan ik alleen maar zeggen dat alle clichés waar zijn. De tijd gaat zo snel dat ik soms wel kan huilen bij het idee dat deze tijd al niet meer terug komt. Ondanks af en toe wat kraamtranen voelde ik me na de eerste week al heel goed en nu voel ik me alweer helemaal mezelf. Ik kijk terug op een ontzettend bijzondere periode in mijn leven en ik ben enorm dankbaar dat ik een zwangerschap en bevalling heb mogen meemaken en nu de mooiste titel ooit heb: moeder van Loïs 😍 ik kijk ondanks dat ik het grootste deel thuis heel heftig vond, positief terug op de bevalling en ik denk dat dat deels komt door de fijne cursus die ik heb gedaan. Die heeft me echt goed voorbereid, ook op wanneer alles ineens anders loopt. Want dat kan ik beamen, het loopt nooit volgens plan. Toch wist ik precies wat ik wel en niet wilde als alles anders zou lopen én kon ik me daardoor ook heel makkelijk neerleggen bij de situatie waarin andere keuzes gemaakt moesten worden. Ik deel hieronder wat foto´s van Loïs, maar ik heb er bewust voor gekozen haar niet herkenbaar in beeld te laten (ook niet op social media). 

Hierbij sluit ik mijn zwangerschapsupdates af en zal ik natuurlijk geregeld wat delen over mijn ervaringen van het moederschap😊








2 opmerkingen

  1. Wat een mooi verhaal, eens een keer een positief bevallingsverhaal van een 1e kindje in plaats van alle beval trauma's die je zo veel hoort 😅

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wauw zo mooi geschreven sis! Super trots 💖

    BeantwoordenVerwijderen