Het moederschap is prachtig en zwaar tegelijkertijd
Tot ongeveer een half jaar geleden dacht ik vooral: het leven met twee jonge kinderen is gewoon prachtig. En als ik soms voelde dat het óók zwaar was, dan vond ik dat bijna ondankbaar van mezelf. Ik sprak het liever niet hardop uit, of ik verzachtte het met iets als: Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar soms is het best zwaar. Nu kijk ik daar anders naar. Het is nog steeds prachtig. Maar het ís soms ook gewoon zwaar. Die 24/7 zorg en verantwoordelijkheid. Nauwelijks momenten voor jezelf. De intensiteit van zowel een peuter- als babyfase tegelijk. Nachten nog maar zelden écht doorslapen en ochtenden die altijd extreem vroeg beginnen… Wanneer laad je zelf dan eigenlijk nog op?
Het moederschap is zonder twijfel het mooiste wat mij ooit is overkomen. Maar het is ook een enorme spiegel. Het laat me kanten van mezelf zien waarvan ik niet eens wist dat ze er waren. Voor mijn kinderen ben ik een soort leeuwin: ik doe alles voor ze en zal altijd voor ze opkomen. In die zin heeft het moederschap me ook juist sterker gemaakt en mijn zelfvertrouwen vergroot. Ik heb ontdekt hoeveel geduld en liefde er in me zit en hoe ver dat kan reiken. Maar… ook mijn geduld is niet oneindig. Soms is het gewoon op. Daarnaast doet slaaptekort op slaaptekort niemand goed, ook mij niet. Dan kan ik tóch ineens veel minder van de kinderen en mijn omgeving hebben.
Het moederschap laat me niet alleen mijn kracht zien, maar ook mijn kwetsbaarheden en onzekerheden. En waar dat soms mooi en leerzaam is, kan het ook confronterend en benauwend voelen. En alsof dat nog niet genoeg is, viel mijn man een paar maanden geleden uit na een heftige migraineaanval. Dat laatste heeft voor mij echt een hele nieuwe realiteit geopend 😱
Uitval door migraine… migraine is géén ‘gewone’ hoofdpijn
Naast dat we ook al langere tijd struggelen met het pittige temperament van onze oudste en alles wat dat qua energie en uitdagingen met zich meebrengt – is wat er met Stefan gebeurde echt een extra, allesveranderende factor geweest.
Het begon in november 2025. Van het ene op het andere moment kreeg Stefan een migraineaanval. Dat had hij veel vaker gehad, alleen dit keer was het anders. Hij zag wazig en kwam niet meer uit zijn woorden. Ondanks zijn jonge leeftijd dacht ik direct aan een beroerte en belde 112. Na een uitgebreide check thuis werd dat gelukkig uitgesloten. Maar de ambulancemedewerkers gaven al vrij snel aan dat het waarschijnlijk ging om een heftige/complexe migraineaanval met uitvalsverschijnselen, mogelijk getriggerd door onder andere stress. En ja… dat laatste herkenden we wel. Die spanningen zaten er al langer: jonge kinderen, slecht slapen, werkdruk, soms extra zorgen om Loïs, korte lontjes bij ons beide door korte nachten en naast alles nog een leuk, gezellig sociaal leven te onderhouden. Kortom: alle ballen hoog houden. We dachten dus ook: prima, even een dag 'uitzitten' in een donkere slaapkamer en iets rustiger aan doen en dan komt het wel weer goed.
We hadden nooit kunnen bedenken dat we nu, 5 maanden later, nog steeds hier zouden staan. Stefan is in die tijd volledig uitgevallen. Niet alleen op zijn werk, maar ook grotendeels in ons gezinsleven, sociaal leven… eigenlijk alles. Als ik één ding heb geleerd is het wel dat migraine absoluut niet “een paar dagen flinke hoofdpijn” is. De heftige vorm van migraine die mijn man heeft doorgemaakt heeft zijn leven en dat van ons gezin behoorlijk op zijn kop gezet. Nooit hadden we kunnen bedenken dat hij na één zware aanval maanden later nog steeds dagelijks hoofdpijn zou hebben, wazig zou zien, fel licht en harde geluiden nauwelijks kan verdragen. Hij kan momenteel ook niet de papa en partner zijn die hij zo graag wil zijn. Zelfs iets kleins als een harde blaf van de hond of een driftbui van de kinderen kan zijn klachten weer doen opleven en verergeren.
Doorgaan tot je eigen grenzen verdwijnen…
Door alles wat er binnen ons gezin gebeurde, heb ik de afgelopen maanden automatisch steeds meer op me genomen. Alles rondom de kinderen kwam grotendeels op mij neer. De gebroken nachten. De (soms extreem) vroege ochtenden. Het opvangen en reguleren van de buien van Loïs (die toen ook op 't hoogtepunt waren). Koken, schoonmaken, boodschappen doen, de hond uitlaten… En 4 dagen werken. Maar ook aan wat ík aankan zit een grens.
Alleen die zag ik zelf niet meer. Ik had geen moment meer om op te laden en vond zelf dat ik vooral niet moest klagen, want ik wilde Stefan ontlasten, die was immers al geheel uitgevallen. Pas toen mensen om mij heen zeiden: Je loopt jezelf voorbij. Straks val jij óók om en wie zorgt er dan voor de kinderen? Je bent niet meer scherp op werk en ik bijna dagelijks in tranen uitbarstte als iemand vroeg hoe het ging, toen pas kwam het echt binnen. Dus als jij dit herkent: wacht alsjeblieft niet te lang.
Ik weet nu zeker dat als ik nog één week zo was doorgegaan, zonder hulp te vragen en zonder grenzen te stellen, dat ik zelf ook ziek was uitgevallen op werk. En privé? Dan kun je thuis ook vrijwel niets meer wanneer je jezelf compleet voorbijloopt. De grootste les die ik hieruit heb gehaald is toch wel dat je nog zo goed voor anderen kan zorgen, maar dat je NOOIT mag vergeten om ook goed voor jezelf te zorgen. 💗 Het kan oprecht gevaarlijk worden als je jezelf zo voorbijloopt. Ik merkte dit door hoe ik tijdens langere autoritten veel trager werd met reageren, waardoor ik meer dan eens heb gedacht: 'iets later en ik had de auto in de prak kunnen rijden'. Dat zijn toch wel wake-up calls dat het tijd is om het anders te gaan doen.
Wat mij hier doorheen heeft geholpen (en wat ik jou echt wil meegeven)
Als jij dit leest en denkt: dit ben ik, wacht dan alsjeblieft niet tot je instort. Ik had signalen van anderen nodig om mijn eigen oogkleppen af te zetten, maar van binnen wist ik al lang dat het niet meer ging. Ik lachte met een soort masker op op mijn werk als we het hadden over hoe het ging, maar voelde (en straalde dit ook uit) dat ik geen greintje energie meer in me had zitten. Ik huilde bijna dagelijks omdat alles te zwaar voelde. En ik zag het allemaal even heel somber in, alsof er geen licht aan het eind van de tunnel was, terwijl ik normaal juist heel positief en optimistisch ben. Dit zijn de dingen die mij nét op tijd hebben geholpen om het tij te keren:
1. Grenzen aangeven (ook al voelt dat ongemakkelijk)
Op werk, maar ook privé. Je hoeft niet alles te blijven dragen omdat je 'sterk' bent. Ik heb uiteindelijk op werk aangegeven hoe mijn situatie thuis was en daar werd echt heel begripvol op gereageerd. Maar dat gebeurt pas als je eerlijk bent. Anders zien anderen alleen maar die collega die de kantjes ervan lijkt te lopen omdat ze niet scherp is. Na het uitleggen van mijn situatie durfde ik ook makkelijker te zeggen dat ik iets niet kon doen of pas later kon doen. Ik kon dus zonder schuldgevoel wat minder hooi op mijn vork nemen op werk. Maar ook privé: door de chaos thuis lag ik standaard voor 20:00 uur in bed. Als familie of een vriendin later op de avond nog wilde bellen, zei ik nu veel makkelijker dat het niet uitkwam, waar ik voorheen tegen beter weten in nog tot laat zou zitten bellen. Om vervolgens een uur later alweer de gebroken nacht tegemoet te gaan 😖.
2. Laat los wat niet nú hoeft
Ik had de neiging om minstens 4 keer per dag op te ruimen, alles bij te houden, het huis 'onder controle' te houden. Maar dat kost zóveel energie. Laat het liggen. Doe het ’s avonds als de kids slapen. Niemand gaat dood van een rommelige woonkamer, maar jij wel bijna van jezelf over de kop werken. En pak meteen de tijd die je nu niét besteedt aan elk klein kruimeltje direct wegwerken om even op de bank te liggen. Ik zie de rommel nog steeds, maar ik kies er vaker voor het te laten voor wat het is om 's avonds dan in één keer een schoonmaaksessie te houden, zodat ik overdag mijn energie spaar.
3. Ga liggen wanneer het kan (en voel je daar niet schuldig over)
Ik moest mezelf hier echt toe zetten. Maar elk moment dat je even kunt liggen: pak het. Al is het 20 minuten. Mijn lichaam schreeuwde om even uit te staan en te ontspannen, maar ik negeerde het maandenlang. Altijd vond ik wel iets wat eerst moest, en tegen de tijd dat Sofia dan wakker werd van haar slaapje had ik geen seconde even gezeten of zelf rust gepakt.
4. Stop met jezelf alles opleggen
Die constante druk in je hoofd van 'ik moet nog dit, ik moet nog dat'. Nee. Je móet niet alles. Je mág ook even niks. Vaak legt niemand anders je die druk op dan jijzelf, dus is het ook aan jezelf om dat niet meer te doen. Ik werd me daar bewust van toen ik mij realiseerde hoe vaak ik per dag in mijzelf dacht: eerst even x opruimen, eerst even stofzuigen, eerst even zus, eerst even zo. NEE. Eerst een bewust relaxmoment voor jezelf. 👌
5. Neem vrij wanneer dat kan
Ik had dit niet eens als optie voorzien totdat mijn manager tegen me zei dat ik wat dagen moest opnemen om bij te tanken. Ik dacht altijd aan dagen opnemen met een doel, voor vakantie bijvoorbeeld of als we naar het ziekenhuis of consultatiebureau moesten voor Stefan, Loïs of Sofia. Nooit gedacht aan dagen opnemen om letterlijk NIKS te doen. Maar dat heb ik toch een aantal keer gedaan per maand en dat heeft enorm geholpen. Gewoon dagen om letterlijk bij te tanken, te slapen, te niksen.... Niet om dingen “in te halen”, maar om te herstellen. Als je die mogelijkheid hebt: DOEN.
6. Gebruik opvang of oppas ook voor jezelf
Niet alleen om te werken, maar juist ook om op adem te komen. Even slapen. Even niks. Even stilte. Dat is geen luxe, dat is noodzakelijk. Dus hebben wij ook een aantal keer extra opvang aangevraagd op de dagen dat ik mijn dag met de kids had. Eerst had ik daar een schuldgevoel over en daarna maakte dat plaats voor: ik ben een veel leukere moeder als ik beter in mijn vel zit, dus dit MOET ik doen, ook voor de kinderen.
7. Vraag hulp (en accepteer het ook echt)
Dit vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Want de hele maatschappij is tegenwoordig ingericht op dat je alles vooral zelf moet doen. It takes a village is wat dat betreft echt een uitspraak van vroeger, toen familie en de hele buurt meedeed in het opvoeden van kinderen en huishoudens runnen. Vandaag de dag lijken we het allemaal zelf te willen en moeten doen. Maar toen ik eenmaal zo ver was dat ik durfde aan te geven dat het even even SH*T ging, durfde ik niet alleen zelf hulp te vragen, er kwam ook hulp uit allerlei hoeken. Onze buurman die aanbood meerdere maaltijden voor ons te koken. Lieve familieleden die aanboden een middag de kinderen te entertainen zodat wij konden slapen of de kids te laten logeren zodat we een échte nachtrust konden pakken. Mensen willen echt helpen. Maar hier zit ook mijn belangrijkste les: als je blijft doen alsof alles goed gaat, gaan mensen je niet zo snel helpen en krijg je dus ook minder begrip.
8. Voel je niet bezwaard
Echt. Laat dat los. Je zit in een zware fase. Hulp aannemen maakt je geen zwakke moeder / ouder, het maakt dat je overeind blijft. Wat mij oprecht heeft verrast, is hoeveel herkenning en begrip ik kreeg juist op het moment dat ik eerlijk uitsprak dat het even niet ging. Want ja: elke ouder weet dat het ouderschap niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Iedereen herkent dat het soms zwaar is.
9. Praat erover
Blijf er niet alleen mee rondlopen. Ik heb de afgelopen periode veel gepraat - en daardoor ook gehuild. Met familie, met vriendinnen, maar ook met collega’s. Gewoon eerlijk verteld hoe het écht ging, zonder het mooier te maken dan het was. En kwamen er tranen, dan kwamen die maar. Dat was even mijn realiteit. En dat luchtte zó op. Niet alleen omdat je je verhaal kwijt kunt, maar ook omdat je merkt dat mensen meeleven, meedenken en je soms nét even een ander perspectief geven. Of gewoon even erkennen: Het is ook gewoon echt veel wat jij nu draagt. Alleen dat al kan zoveel schelen.
Daarnaast ben ik ook gestart met coachingssessies. Omdat je daar echt even stilstaat bij jezelf. Bij wat jij voelt, waar jouw grenzen liggen (of waar je juist allang overheen bent gegaan) en waarom je doet wat je doet. Het helpt mij om dingen te herkennen die ik zelf al lang niet meer zag. Om patronen te doorbreken en om weer een beetje grip te krijgen op alles wat er speelde.
Schrijven werkt voor mij daarnaast ook echt therapeutisch. Door dit op papier te zetten en te delen, voelt het alsof ik het stukje bij beetje kan afsluiten. We zijn er nog niet. Stefan zit nog midden in zijn herstel, maar de eerste stappen zijn gezet. En dat alleen al geeft hoop. De kinderen zitten gelukkig ook al een tijdje beter in hun vel, en zelf merk ik dat ik steeds vaker weer dagen heb waarop ik denk: oké, ik kan dit weer aan. En misschien is dat wel precies waarom ik dit deel. Niet omdat alles nu ineens perfect is, maar juist omdat het nog een proces is. Als jij jezelf herkent in mijn verhaal, weet dan: je bent niet alleen. En je hoeft er ook niet alleen doorheen.
Als ik met mijn verhaal ook maar één iemand het gevoel kan geven dat ze even mogen ademhalen, hulp mogen vragen of zichzelf iets minder voorbij hoeven te lopen… dan is dit het meer dan waard geweest. 💛
Een reactie posten